4: Sterretjes zien door een Caleidoscoop

Wanneer: 7+8.11.2014
Wat: 18gr. Hollandia + tropical
Waar: Om en nabij huis
Wie: Beer en ik
Tripzitter: X
En weer zaten Beer en ik tegenover elkaar in mijn kamer, weer een avond waarvan niemand wist, behalve wij twee, weer die bakjes met die vieze truffels erin. We lachten naar elkaar en zeiden niets terwijl we de bakjes leeg aten. Het huilen stond me echter al snel dichterbij dan het lachen. Ik vond die dingen zo vies. Het was niet eens de smaak die me van de dingen liet walgen. Ik weet niet waar dit aan ligt…
Gelukkig komt aan alles een eind, zo ook aan de hoeveelheid truffels die ik naar binnen had moeten werken. Nu was het ‘wachten’ tot dat moeder natuur haar werking zou gaan doen.
En tot de ouders het thuisfront hadden verlaten…
We stapten op de fiets. Buiten was het donker en koud. We reden naar een groot meer bij ons in de buurt en namen er plaats op een stijger. We keken uit over een gigantisch groot donker gebied. Aan de overkant van het meer kwamen zoeklichten achter een hutje vandaan. Ze zwaaiden naar ons! Het was een beetje mistig waardoor de gehele lichtbundel zichtbaar was. Beer en ik praatten wat terwijl ik met mijn hand door het koude water ging.
“Als het warmer was geweest zou ik gaan zwemmen.”
“Nee we gaan niet zwemmen!” zei beer op een dwingende toon.
“Dat was ook helemaal niet mijn idee! Als het warmer was geweest-”
“Ja, maar dat is het niet.”
Ik liet het maar gaan, mijn punt zou toch niet over komen op dit moment. Ik had het gevoel dat ik nu pas echt leefde. De wereld lag aan mijn voeten en ik kon gaan waar ik wou! We can be heroes, just for one day! Night in mijn geval… We keken naar het uitzicht. Ik had niet extreem veel visuals, meer een soort mistige, geheimzinnige deken over mijn zicht heen. Na een tijdje verveelde ik me op deze plek en bedacht me dat we naar de paaltjes naast een enorm gebouw. Deze geven ’s nachts altijd licht, van kleur, intensiteit en volgorde veranderend. Dit werd onze nieuwe bestemming!
We stapten weer op de fiets en reden verder van mijn huis af. Door de fietstunneltjes en weg de wijde wereld in!
Een maal aangekomen namen we plaats in het natte gras. Er zat al dauw op. Ik ging meteen liggen en keek recht naar boven, omringt door de paaltjes. Dit zorgde voor een caleidoscoop effect, iets wat ik nog kende van mijn jeugd. Ik bleef maar staren en de lampjes bleven veranderen. Ik zag af en toe een ster verschijnen aan de hemen, om erna weer te verdwijnen in het niets.
Beer en ik lagen naast elkaar. Ik weet ook niet meer hoe lang we zo hebben gelegen. Vast lang. Het voelde fijn en vertrouwd. Hij was fijn en vertrouwd. Ik had zo’n relatie nog nooit met iemand gehad: zo diep, écht tot in de kern van elkaar. We knuffelden, praatten en deelde onze gedachtes terwijl we maar bleven staren door de caleidoscoop van lichtjes.
Ik voelde naast me, op zoek naar de mp3-speler. In plaats daarvan vond ik een stokje. Dit werd mijn staf voor de rest van de avond. Deze stok was speciaal, fors ome reason. We besloten dat we het toch koud begonnen te krijgen, en dat het slimmer zou zijn om nu naar huis te gaan.
We pakten weer de fiets en vertrokken, na een super avontuur, terug naar een warm huis. Maar dit ging natuurlijk niet op een normale manier. We vertrokken via de grote weg (waar men 60 rijdt met de auto, maar op dit tijdstip nooit iemand komt). Deze ging over de snelweg heen, een hele klim met de fiets, maar het waard! Duizenden lichtjes schoten onder ons door, rood en wit. Een geweldig uitzicht! Maar omdat we al koud en moe zijn, vertrokken we vrij snel weer terug naar huis.
Hier hebben we nagepraat over de trip bij een grote kop hete chocolademelk. Langzaam werden we weer warm en op dat moment doken we het bed in en vielen snel en vredig in slaap.
Advertisements